Van altijd doorgaan naar eindelijk ademhalen: hoe IFS-therapie bij burn-out mij hielp herstellen

Er was een periode in mijn leven waarin alles eigenlijk heel goed leek te gaan. Ik klom op de carrièreladder, kreeg steeds meer verantwoordelijkheden en mocht werken aan mooie projecten. Het was precies waar ik jarenlang naartoe had gewerkt. Tegelijkertijd merkte ik dat werk steeds meer ruimte begon in te nemen. Niet alleen in mijn agenda, maar vooral in mijn hoofd.

Waar ik vroeger na een werkdag nog echt kon ontspannen, bleef mijn aandacht nu voortdurend hangen bij alles wat nog moest gebeuren. Welke e-mails moesten nog beantwoord worden? Had ik dat gesprek wel goed gedaan? Was ik niets vergeten? Elke nieuwe verantwoordelijkheid voelde als iets wat ik goed moest doen. Elk overleg voelde als iets waarop ik beoordeeld kon worden.

Ik leefde steeds meer op adrenaline.

In het begin voelde dat nog productief. Ik kreeg veel gedaan, was betrokken en ambitieus. Maar langzaam begon die voortdurende alertheid zijn tol te eisen. Ik sliep slechter, raakte sneller overprikkeld en merkte dat ik steeds gevoeliger werd voor stress. Een simpele e-mail kon voelen alsof er iets heel dringends van afhing. Alsof ik onmiddellijk moest reageren. Alsof er iets mis zou gaan als ik dat niet deed. Zelfs wanneer ik thuis op de bank zat, was ik vaak nog aan het werk in mijn hoofd. Mensen praatten tegen me, maar regelmatig merkte ik dat ik niet echt luisterde. Ik was gesprekken van eerder die dag aan het analyseren, reacties aan het oefenen voor morgen of scenario's aan het bedenken voor vergaderingen die nog moesten plaatsvinden.

Mijn lichaam was thuis. Mijn hoofd was overal behalve hier.

Mijn missie om de meest ontspannen versie van mezelf te worden

Zoals veel mensen deed ik eerst wat je doet wanneer je voelt dat het niet goed gaat: ik besloot het zelf op te lossen.

Ik zou boeken lezen. Podcasts luisteren. Mediteren. Journalen. Ademhalingsoefeningen doen. Nog meer boeken lezen. Nog een podcast. Misschien een cursus erbij. Mijn moeder noemt mij weleens een zelfreinigend koffiezetapparaat. Zodra er iets niet lekker loopt, wil ik direct begrijpen wat er aan de hand is en hoe ik het kan oplossen.

Dus daar ging ik.

Op missie om de meest ontspannen versie van mezelf te worden. Als ik er nu op terugkijk, had de perfectionist in mij eigenlijk de tijd van zijn leven. Want ontspannen werd gewoon mijn volgende project. Alleen werkte het niet.

Natuurlijk hielpen sommige dingen. De yoga. De meditatie. De boeken. Maar ergens voelde ik dat ik steeds hetzelfde rondje bleef lopen. Ik leerde manieren om beter met stress om te gaan, maar ik begreep nog steeds niet waarom mijn systeem überhaupt zo gespannen was.

De vraag die alles veranderde

Uiteindelijk besloot ik hulp te zoeken. En niet zomaar een therapeut, maar een Internal Family Systems (IFS) therapeut.

Wat mij direct aansprak aan IFS was dat de vraag niet was: "Hoe krijg je deze stress weg?"

Maar: "Waarom voelt een deel van jou dat het zo hard moet werken?"

Dat was een vraag die niemand me ooit eerder had gesteld. Want als ik eerlijk ben, wist ik allang dat ik moe was. Ik wist dat ik moest rusten. Ik wist dat niet iedere e-mail direct beantwoord hoefde te worden. Ik wist dat niet alles spoed had. En toch deed ik het. IFS hielp me begrijpen waarom.

De delen achter mijn burn-out

Langzaam ontdekte ik dat er verschillende delen in mij actief waren.

• Een deel dat wilde presteren.

• Een deel dat iedereen tevreden wilde houden.

• Een deel dat voortdurend bezig was met wat anderen van mij vonden.

• En een deel dat ervan overtuigd was dat fouten maken simpelweg geen optie was.

Wat me misschien nog het meest verraste, was dat deze patronen niet waren ontstaan door mijn baan of mijn volle agenda. Veel van deze delen waren veel ouder. Onder al dat harde werken ontdekte ik jongere delen in mij die nog steeds oude overtuigingen en pijn met zich meedroegen.

• Delen die diep vanbinnen geloofden dat ze niet goed genoeg waren.

• Delen die bang waren dat mensen boos op hen zouden worden als ze een fout maakten.

• Delen die hadden geleerd dat waardering verdiend moest worden door hard te werken, aardig gevonden te worden en alles goed te doen.

Hoewel ik inmiddels volwassen was, leefden die overtuigingen nog steeds ergens in mij voort.

En ineens begon ik te begrijpen waarom ik altijd aan stond, iedere vergadering voelde als een toets, iedere e-mail de hoogste prioriteit kreeg. En waarom rust zo moeilijk voelde. Want voor deze delen ging het nooit alleen over werk. Ze probeerden me te beschermen tegen iets wat veel ouder was.

Ik ben Internal Family Systems (IFS) therapeut geworden omdat ik niet alleen de theorie heb geleerd, maar ook zelf heb ervaren hoe diepgaand dit werk kan zijn.

In mijn opleiding, mijn eigen therapieproces en in het werken met cliënten zie ik steeds opnieuw hoe krachtig het is wanneer we stoppen met vechten tegen onszelf. Veel therapievormen leren ons hoe we beter kunnen omgaan met stress, angst,

perfectionisme of zelfkritiek. IFS gaat voor mijn gevoel een stap verder. Het helpt je begrijpen waarom die patronen er überhaupt zijn.

Tijdens mijn eigen herstel ontdekte ik dat er delen in mij waren die geloofden dat mijn waarde afhing van wat ik deed. Delen die bang waren voor afwijzing, voortdurend op zoek waren naar goedkeuring of alles onder controle probeerden te houden om zich veilig te voelen. Niet omdat er iets mis was met mij, maar omdat deze delen ooit hadden geleerd dat dit nodig was.

Wat mij zo raakte aan IFS, is dat je deze delen niet weg probeert te krijgen. Je leert ze begrijpen. Je ontdekt wat ze beschermen en welke pijn eronder verborgen ligt. En wanneer die onderliggende pijn mag helen, hoeven deze beschermers niet langer zo hard te werken.

Voor mij is dat de kracht van IFS. Geen trucjes om symptomen te beheersen, maar echte, blijvende transformatie.

Je hoeft niet altijd maar door te gaan

Herken je jezelf in dit verhaal? Altijd aan staan, altijd bezig zijn en diep vanbinnen weten dat je eigenlijk rust nodig hebt? Dan wil ik je vooral meegeven dat je niet de enige bent. Voor mij begon herstel niet toen ik nóg beter mijn best ging doen om te ontspannen. Het begon toen ik ontdekte waarom een deel van mij daar zoveel moeite mee had.

De delen van jou die al die jaren zo hard hebben gewerkt, hebben misschien niet nóg een vakantie, app of zelfhulpboek nodig. Misschien willen ze eindelijk gehoord worden.

Voel je dat dit resoneert? Dan ben je van harte welkom om contact met me op te nemen en samen te onderzoeken wat er onder jouw stress, burn-out, perfectionisme of people pleasing schuilgaat.